امام رضا علیه السلام:

از بهترین نوع صدقه، یاری کردن تو نسبت به ناتوان است.

همسرش دستش را فشرد و لحظه ایی کنارش آرام نشست

میدانست تولدش هست و باز خرج های سر سام آور جایی برای کادو نگذاشته

با ناراحتی سرش را پایین انداخت و گفت وقتی خانواده ات را خوشحال نمی کنی از دیگران چه توقعی

او اما خندید دلنشین تر از همیشه و گفت همین که هستی برایم کافی است

عادت نکن گلم من بی تو ناخوشم

یاد چشات کنم من بغض می کنم

من و تو بهم خواهیم رسید

در انتهای تنهایمان

آنجا که به خودمان اجازه می دهیم

منصفانه قضاوت کنیم

کلاهمان برای خودمان هم قاضی می شود

رای می دهد حکم صادر می کند

سلام میدانم که هستی پس از دیگران به تو بلندتر سلام می کنم

تا آنها هم این را بدانند شاید هم فک کنند عقلم پریده است

آری چهار سالی می شود از آن کربلا که آمدی خودت را در پاسم جا کردی

و عجیب بود ماندنت در همه سفر ، بعد از آن دیگر هر سال مهمان

کوله پشتی ام بودی و شریک قدم هایم

تو را می گویم که عکست مدتهاست زینت این یک فنجان محبت شده

«تولد آسمانیت مبارک دوست شهیدم»

اینجا برای خودمه

هماهنگی ام لازم نیست

مال مال خودم

پس دلم می خواد توهم بزنم

توهم نشستن در سورتمه پرواز در ابرها و هزار یک امشب قصه ها

همه اش را امروز انجام میدهم با تو و در روز متعلق به تو

نازنین ت م ........

من تنهام نمیدانم چرا این را باور نمی کنماول و آخرش همه تنهانانقدر جلسه می روم که فراموش کنم تنهامو هی درس می خوانم درس اما باز روز کنکور بغض می کنمنمایشگاه برگزار می شود هر کس کمکی دارد و با افتخار می